توتس هیبرت، یکی از بنیانگذاران رگی و محبوب ترین ستاره هایی که نام خود را به موسیقی داد و بعدها به تبدیل آن به یک جنبش بین المللی از طریق کلاسیک هایی مانند «قطره فشار»، «مرد میمون» و «بدبو کینگستون» کمک کرد، جان خود را از دست داده است. اون 77 سالش بود

تبلیغات

ادامه

هیبرت، جلودار توتس و میتال ها، از اوایل ماه جاری در کما ناشی از پزشکی در بیمارستانی در کینگستون بوده است. او پس از شکایت از داشتن مشکلات تنفسی به گفته عمومی گرای خود در مراقبت های ویژه پذیرفته شد. در رسانه های محلی مشخص شد که این خواننده پس از نشان دادن علائم در انتظار نتایج یک آزمایش COVID-19 است.

اخبار مربوط به بد سلامتی نامزد پنج بار گرمی درست چند هفته پس از آخرین اجرای شناخته شده اش، در یک جریان زنده ملی در جریان جشن های مرگ و استقلال جامائیکا در ماه اوت منتشر شد.

در يک بيانيه خانوادگی آمده است هيبرت روز جمعه در بيمارستان دانشگاهی هند غربی در کينگزتون جامائيکا که توسط خانواده احاطه شده بود درگذشت.

زیگی مارلی، پسر باب مارلی، در مورد مرگ توییت کرد و گفت که چند هفته پیش با هیبرت صحبت کرده و «به او گفت که چقدر دوستش دارم ما خندیدیم و احترام متقابل مان را به اشتراک گذاشتیم.» و افزود: «او برای من یک چهره پدر بود.»

هیبرت یک بوکسور سابق عضلانی، یک لیدر گروه، ترانه سرا، چند ساز و شومن بود که کنسرت هایش گاهی با رقص ده ها نفر از اعضای تماشاگران با او بر روی صحنه به پایان می رسید. او همچنین به نظر بسیاری، بزرگترین خواننده رگی بود، بنابراین عمیقاً معنوی می توانست «Do re mi fa so la ti do» را به سرود تبدیل کند. تنور راسپی او که به طور غیرمعمول گرم و خشن بود، به صدای اوتیس ریدینگ شبیه شد و او را نسبت به بسیاری از هنرمندان رگی برای شنوندگان آمریکایی در دسترس تر کرد. آهنگ های اصلی مانند “بد بو کینگستون” و “54-46 که شماره من است” تا به حال احساسات و تماس و ترتیبات پاسخ شناخته شده به طرفداران روح و انجیل. هیبرت حتی آلبومی از بازدیدهای آمریکایی به نام «توتس در ممفیس» را ضبط کرد که در سال ۱۹۸۸ بیرون آمد.

هیبرت هرگز به اندازه دوست و باب مارلی معاصر بزرگش در سیاست غوطه ور نشد، به عدالت آسمانی در “قطره فشار” استناد کرد، صلح را در “انقلاب”، درست کاری در “بم بم” موعظه کرد و دستگیری و زندانی شدن مواد مخدر دهه ۱۹۶۰ خود را در “۵۴-۴۶ که شماره من است” تمسخر کرد. او همچنین مانند چند نفر دیگر، زندگی روزمره در جامائیکا را در سال های پس از استقلال ش از بریتانیا در سال ۱۹۶۲، چه گفتن جیترهای عروسی (“شیرین و شیک پوش”) و چه تلاش برای پرداخت اجاره (“زمان سخت”) اسیر کرد. یکی از محبوب ترین و شگفت انگیزترین آهنگ های او کار مجدد او از نوستالژیک جان دنور “(مرا به خانه ببر) جاده های کانتری بود، با تنظیم تغییر از ویرجینیای غربی به دنیایی که هیبرت به خوبی می دانست.

___

تقریبا بهشت، جامائیکای غربی

کوه های ریج واقعی

درخشش پایین رودخانه

همه دوستام اونجا

قدیمی تر از آن یال

جوان تر از کوه ها

دمیدن مثل نسیم

___

همانطور که با دیگر ستاره های رگی، زیر Hibbert پس از انتشار فیلم برجسته 1972 افزایش یافت, “سخت تر آنها می آیند,” که جیمی کلیف به عنوان یک جامائیکایی فقیر که حرکت می کند به کینگستون و رویاهای حرفه ای در موسیقی. تولید جامائیکا کلمه ای از ضربه دهان در آمریکا بود و موسیقی متن آن که اغلب در میان بزرگترین ها در تاریخ فیلم رتبه بندی می شد، شامل «قطره فشار» میتال ها و «شیرین و شیک پوش» بود. هیبرت همچنین در این فیلم، به عنوان خودش، ضبط “شیرین و شیک پوش” در استودیو ظاهر شد در حالی که شخصیت کلیف با هیبت به آن نگاه می کند. در حدود همان زمان، میتال ها با آیلند رکوردز امضا کردند و آلبوم تحسین شده “بدبو کینگستون” را منتشر کردند که منتقد لستر بنگز آن را «هیجان انگیزترین و متنوع ترین مجموعه آهنگ های رگی توسط یک هنرمند واحد که هنوز منتشر نشده است» نامید. (آلبوم در نهایت در دو نسخه مختلف بیرون می آمد).

تا اواسط دهه ۱۹۷۰ کیث ریچاردز، جان لنون، اریک کلاپتون و تعداد بی شماری دیگر از ستاره های راک به طرفداران رگی تبدیل شده بودند و هیبرت در نهایت با برخی از آن ها ضبط خواهد کرد. یک آلبوم ادای احترام از سال ۲۰۰۴، برنده گرمی “عشق واقعی”، شامل cameos توسط ریچاردز، بانی رایت، رایان آدامز و جف بک بود. هیبرت همچنین موضوع یک مستند بی بی سی در سال ۲۰۱۱ به نام “Reggae Got Soul” با کلاپتون، ریچاردز و ویلی نلسون در میان مفسران بود.

یک حضور مهمان در “شنبه شب زنده” در سال ۲۰۰۴ هیبرت را تحسین کننده ای غیرمنتظره به ارمغان آورد، میزبان مهمان این نمایش، دونالد ترامپ که در کتابش به نام «مثل میلیاردر فکر کن» شنیدن تمرین میتال ها را به یاد آورد: «دخترم واشینگتن به من گفته بود که چقدر بزرگ هستند و حق با او بود. موسیقی مرا آرام کرد و با کمال تعجب عصبی نبودم.»

میتال ها در اصل یک سه نفر آوازی بودند که هیبرت، هنری “رالی” گوردون و ناتانیل “جری” ماتیاس را در بر می گرفت و این گروه بعدها سازهایی مانند بیسیست جکی جکسون و درامر پل داگلاس را اضافه کرد. آن ها در اوایل دهه ۱۹۸۰ از هم گسی کردند، اما دهه بعد هیبرت شروع به کار با ترکیب جدیدی از میتال ها کرد.

کار هیبرت در سال ۲۰۱۳ پس از آن متوقف شد که در جریان کنسرتی در ریچموند ویرجینیا دچار ضربه سر از یک بطری ودکا شد و از سردرد و افسردگی رنج می برد. اما تا پایان دهه دوباره در حال اجرا بود و در سال ۲۰۲۰ آلبوم دیگری به نام «باید سرسخت باشم» منتشر کرد که شامل مشارکت هایی از زیگی مارلی و رینگو استار بود که پسرش زک استارکی به عنوان تهیه کننده مشترک خدمت می کرد.

نامزدی های گرمی برای هیبرت شامل بهترین آلبوم رگی سال ۲۰۱۲ برای “Reggae Got Soul” و بهترین آلبوم رگی سال ۲۰۰۷ برای “نور تو” بود. هیبرت در فهرست رولینگ استون که در سال ۲۰۰۸ گردآوری شده بود، از ۱۰۰ خواننده بزرگ معاصر در رتبه ۷۱ قرار گرفت. او در سال ۲۰۱۲ دستور تمایز را از سوی دولت جامائیکا برای سهم برجسته در موسیقی این کشور دریافت کرد.

هیبرت که نزدیک به ۴۰ سال با همسرش دورین ازدواج کرده بود، هشت فرزند از جمله اجراکنندگان رگی جونیور هیبرت و لبا هیبرت داشت.

فردریک ناتانیل هیبرت (“توتس” یک لقب دوران کودکی بود) در می پن، پریش کلارندون به دنیا آمد. او پسر وزرای ادهنتیست روز هفتم بود و پیاده روی های مایل ها در امتداد جاده های خاکی به مدارس، ساعت ها آواز خواندن در کلیسا و لحظات خصوصی گوش دادن به چنین ستاره های آمریکایی در رادیو به عنوان ری چارلز و الویس پریسلی را به یاد می آورد.

تا نوجوانی پدر و مادرش فوت کرده بودند و او به ترنچ تاون در کینگستون نقل مکان کرده بود، جایی که صحنه موسیقی محلی در حال رونق بود، از مهمانی های خیابانی به سمت ضبط استودیوها حرکت می کرد و ستاره های آینده ای مانند باب مارلی و دزموند دکر را ترسیم می کرد. او میتال ها را تشکیل داد که برای زادگاهش نام گذاری شده بود، با خوانندگان همکار ماتیاس و گوردون، همکاری با تهیه کننده رکورد جامائیکایی کاکسون داد را آغاز کرد و به سرعت ستاره مسابقه جشنواره ملی شد که از سال ۱۹۶۶ آغاز شد. میتال ها (که در نهایت به توتس و میتال ها تغییر نام دادند) در سال افتتاحیه با “بم بم” برنده شدند، در سال ۱۹۶۹ با “شیرین و شیک پوش” و ۱۹۷۲ با “پومپ و پراید” پیروز شدند. هیبرت شوخی می کرد که فکر می کرد بهتر است شروع به جست و خیز از جشنواره کند زیرا برنده شدن به این راحتی آمد، اگرچه او در سال ۲۰۲۰ با “قیام جامائیکا” روشن و الهام بخش بازگشت.

Maytals آغاز شد زمانی که ska محبوب ترین موسیقی بود، همچنان به افزایش در طول انتقال به راک استدی آهسته و در صدر صدای سریع تر، قابل رقص تر از اواخر دهه 60 بودند. شعار uptempo خود را “آیا Reggay” به طور گسترده ای به عنوان آهنگ که به reggae نام آن شناخته شده است، حتی اگر افتخار ناخواسته بود.

او می گوید: «اگر دختری اینقدر خوب به نظر نمی رسید یا لباس مناسبی نمی پوشید، قبلاً می گفتیم که او استرگی است. من در حال بازی یک روز و من نمی دانم چرا اما من شروع به آواز خواندن: ‘آیا reggay، انجام reggay’ — آن را فقط گیر کرده است،” او به دیلی استار در سال 2012 گفت. ” شايد گير کرده بودم که اسمش رو ولگرد بگيرم ايلي بيشتر فکر ميکردم این چیزی خواهد بود — همه رقص به موسیقی streggay.”

(AP)

tinyurlv.htu.nuclck.ruulvis.netshrtco.de